Category: การทำงาน

เมื่อชีวิตการทำงานมันไม่ควรต้องยุ่งเหยิง (It doesn’t have to be crazy at work)

หนังสือใหม่ It doesn’t have to be crazy at work จาก Jason Fried ผู้ที่เคยเขียนเรื่อง Rework อันโด่งดัง เริ่มจากเห็นปัญหาที่ไม่ควรจะเกิดในชีวิตคนทำงาน และเสนอทางแก้ (ซึ่งควรจะเป็นเจ้าของบริษัท SMEs หรือผู้บริหารระดับโคตรสูงในองค์กรขนาดใหญ่ถึงจะทำได้)
Jason เป็นผู้ก่อตั้งบริษัทซอฟท์แวร์ชื่อ Basecamp ซึ่งแนวทางที่เขาใช้ควรจะเป็นต้นแบบของการทำงานในยุคสมัยใหม่อย่างแท้ทรู พอเห็นเล่มนี้จึงคันมือกดซื้อใน Kindle เรียบร้อย (ขี้เกียจรอสั่งเป็นเล่มจาก amazon)
 
ตัวอย่างเนื้อหา (ซับนรก by kongwiz)
Why so crazy? (ทำไมมันถึงยุ่งเหยิง บ้าบอ นัก)
1. The workday is being sliced into tiny, fleeting work moments by an onslaught of physical and virtual distractions.
(วันๆ นึงถูกซอยเป็นเวลาย่อยๆ ทั้งตัวเป็นๆ และบนหน้าจอ)
2. an unhealthy obsession with growth at any cost sets towering, unrealistic expectations that stress people out.
(หมกมุ่นกับการเติบโตซะจนสร้างความคาดหวังเว่อร์ๆ ที่ทำให้คนเครียดเกินจำเป็น)
 
Sustained exhaustion is not a badge of honor, it’s a mark of stupidity.
(การเหนื่อยแบบหมดพลังแม่งทุกวัน ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ แต่มันคือสัญญาณแห่งความงี่เง่ามากกว่า)
People are working more but getting less done. It doesn’t add up – until you account for the majority of time being wasted on things that don’t matter.
(คนทำงานมากแต่ได้ผลน้อย และมันจะไม่ดีขึ้น จนกว่าจะหยุดไปทำสิ่งที่มันไม่ได้มีค่าให้ควรทำ)
 
The answer isn’t more hours, it’s less bullshit. Less waste, not more production. And far fewer distractions, less always-on anxiety, and avoiding stress.
(คำตอบในการแก้ปัญหาไม่ใช่จำนวนชั่วโมงการทำงานที่เพิ่มขึ้น แต่ทำเรื่องงี่เง่าให้น้อยลงตะหาก และสร้างบรรยากาศที่เกิดการรบกวนและกังวลใจให้น้อยที่สุด จะได้หลีกเลี่ยงความเครียดที่ไม่จำเป็น)
 
Stress is passed from organization to employee, from employee to employee, and then from employee to customer. Stress never stops at the border of work, either. It bleeds into life. It infects your relationships with your friends, your family, your kids.
(ความเครียดถูกส่งต่อจากองค์กรสู่พนักงาน จากพนักงานสู่พนักงาน และจากพนักงานสู่ลูกค้า ความเครียดไม่เคยหยุดที่งาน มันไหลเข้าไปในชีวิต ติดเชื้อไปยังความสัมพันธ์กับเพื่อน ครอบครัว และลูกๆ คนคุณ)
If it’s constantly crazy at work, we have two words for you: Fuck that. And two more: Enough already.
(ถ้ามันบ้าบอแบบนี้ต่อไป มีสองคำให้เลือก: ช่างแม่มัน และอีกคำ พอได้แล้วมรึง)
For nearly 20 years we’ve been working at making Basecamp a calm company. One that isn’t fueled by stress, or ASAP, or rushing, or late nights, or all-nighter crunched, or impossible promises, or high turnover, or consistently missed datelines, or projects that never seem to end.
And yet we’ve been profitable every year we’ve been in business.
(เกือบ 20 ปี ที่ทำ Basecamp เป็นบริษัทอันแสนสงบ ไม่ได้เติมเชื้อเพลิงความกดดัน, ขอรีบขอเร็วที่สุด, รีบจนทำงานดึกดื่น, ให้คำสัญญาเกินจริง, ไม่มีอัตราลาออกที่สูง, ไม่ผิด deadline เป็นประจำ หรือไม่มีโครงการที่แม่งไม่มีทางเสร็จ ซึ่งเราแม่งก็กำไรทุกปีตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทมา)

What’s our market share? Don’t know, don’t care. It’s irrelevant. Do we have enough customers paying us enough money to cover our costs and generate a profit? Yes. Is that number increasing every year? Yes. That’s good enough for us. Doesn’t matter if we’re 2 percent of the market or 4 percent or 75 percent. What matters is that we have a healthy business with sound economics that work for us. Costs under control, profitable sales.
(แล้วส่วนแบ่งทางการตลาดล่ะ? ไม่รู้ ไม่ได้สนใจ มันไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆ เรามีลูกค้ามากพอที่จ่ายเงินให้เราเพียงพอที่จะจัดการต้นทุนและสร้างกำรไรได้ จำนวนเพิ่มขึ้นทุกปี แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเรา มันไม่ได้สำคัญอะไรเลยถ้าเรามีส่วนแบ่ง 2%, 4% หรือ 75% สิ่งสำคัญคือเรามีธุรกิจที่สถานะการเงินดี คุมต้นทุนได้ มีกำไรจากการขาย)

“Comparison is the death of joy”
(การมัวแต่เปรียบเทียบเป็นจุดจบของความสนุก)

ต้องบอกว่าบริษัทพี่เค้าน่าทำงานเป็นอย่างยิ่งครับ บริษัทเค้าเปิดมานานเป็น 20 ปี การแข่งขันก็สูง แต่ก็อยู่กันได้อย่างดีจนถึงตอนนี้
เดี๋ยวถ้าอ่านจบและมีเวลาจะมาสรุปในภาษาตัวเองทั้งหมดให้อีกที
ใครสนใจอยากอ่านก็ไปกดซื้อกันได้ที่ It doesn’t have to be crazy at work

Your Money Or Your Life: เงินหรือชีวิต ต้องเลือกด้วยหรือ?

ช่วงที่ผ่านมาได้ใช้พยายามปรับสมดุลของชีวิต ทั้งเรื่องความเป็นอยู่ การงาน ความสัมพันธ์ และเป้าหมายในชีวิต ซึ่งได้เห็นหลายท่านแนะนำหนังสือเล่มนึงชื่อ Your Money Or Your Life หรือในฉบับแปลไทยคือ เงินหรือชีวิต ที่ทาง openbooks ได้นำมาแปลไว้ (และจำหน่ายในราคาที่แพงเมื่อเทียบกับกระเป๋าตังคนไทย) ซึ่งจากการที่อ่านจนจบแล้วก็พบว่ามีหลายอย่างที่ชวนให้ฉุกคิด เช่น การเทียบ “เงินที่เราเอาเวลาไปทำงานแลกมา” ให้เป็นหน่วยที่เรียกว่า “พลังชีวิต” และความคิดที่มีต่อเงินอย่างถูกต้อง (ไม่มองเงินเป็นพระเจ้า ขณะเดียวกันก็ไม่มองว่าเป็นสิ่งชั่วร้าย) ถึงแม้ว่าโดยภาพรวมในเล่มหนาๆ นี้จะมีน้ำเยอะไปหน่อยก็ตาม (ถ้าไม่ชอบความเวิ่นเว้อ ไม่แนะนำให้ซื้อ) โดยสรุปสามารถดูจากบทส่งท้ายคือ Epilogue: 9 Magical Steps to Create a New Road Map ได้เลย ซึ่งผมก็จะสรุปในมุมมองส่วนตัว และสิ่งที่ได้ตามนี้

  • ยอมรับอดีต หนังสือกระตุ้นให้เราสรุปว่าในชีวิตที่ผ่านมาเราหาเงินได้เท่าไหร่ แปลงเป็นสินทรัพย์ (หรือของฟุ่มเฟือย) เท่าไหร่ เพราะหลายคนไม่เคยทำเรื่องนี้จนไม่สามารถรู้ได้ว่าจริงๆ มีเงินไหลเข้ามาเท่าไหร่ (หลายคนเป็นหนี้มากกว่าทรัพย์สินหลายเท่า) เพื่อให้รู้สถานะที่แท้จริงของตัวเอง เพื่อให้ตั้งเป้าหมายได้อย่างสอดคล้อง เค้าเทียบงบดุลในชีวิตเราเหมือนกับงบดุลของบริษัทซึ่งเราจะต้องรู้ก่อนว่าปัจจุบันเราอยู่สถานะอย่างไร และยอมรับมันอย่างซื่อตรง และที่สำคัญทำให้รู้ว่าเท่าไหร่จึงจะเรียกว่า “พอ” รวมถึงทำให้เราเห็นชัดๆ ว่าสิ่งบางอย่างที่เราซื้อมานั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

ผลของการใช้จ่ายเงินเกินจุดที่จำเป็น

  • ติดตามพลังชีวิตตัวเอง ตรงนี้เค้าให้นำรายได้จากข้อแรกมาลบต้นทุนต่างๆ ที่เราใช้ในชีวิตโดยเฉพาะค่าใช้จ่ายที่เกิดจากการทำงาน เช่น ค่าเดินทาง เวลาเดินทาง ค่าอาหาร ความเครียด(จากงาน) ความบันเทิงเพื่อคลายความเครียด(จากงาน) ค่าเสียโอกาส(จากงาน) ซึ่งตรงนี้น่าสนใจมาก เช่น
    – งานบางอย่างได้รายได้ดี แต่ถ้าเราเครียดเกินไป ก็จะทำลายสภาพจิตใจและส่งผลต่อสุขภาพชีวิตอีกหลายส่วน
    – งานบางอย่างอยู่ไกลจากที่พักอาศัย ต้องฝ่าลดติด เสียเวลา เสียสุขภาพจิต เสียค่าน้ำมัน
    – งานบางอย่างมีรายได้พอกิน ใกล้ที่พักอาศัย ไม่เครียดเกินไป แต่ไม่สามารถก้าวหน้าได้ ก็เสียสุขภาพจิต รู้สึกไร้ค่า->เริ่มป่วยทางจิต และส่งผลต่อรายได้ที่ควรจะมีเพิ่มในอนาคต
    ซึ่งแต่ละคนก็จะเผชิญกับสถานะที่แตกต่างกันไป เราจึงควรรู้ว่า พลังงานชีวิตต่อ 1 ชั่วโมง ถูกแลกมาเป็นเงินจริงๆ เท่าไหร่หลังหักค่าใช้จ่ายเหล่านี้ออกไป ซึ่งจะเปลี่ยนโฉมการตัดสินใจเลือกว่าเราจะทำงานอะไร และเปลี่ยนวิธีการใช้เงินของเราไปในทันทีเลย ทำให้การใช้จ่ายแต่ละครั้งของเรานั้นสอดคล้องกับจุดมุ่งหมายของเราเอง โดยไม่ต้องอ้างอิงกับใคร
  • คำถาม 3 ข้อเกี่ยวกับทุกรายจ่าย ที่ให้เราถามตัวเองเพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลง
    ฉันได้รับความพึงพอใจอย่างสมน้ำสมเนื้อกับพลังชีวิตที่ใช้ไปไหม ทำให้ฉุกคิดทุกครั้งว่าอะไรควรซื้อ หรือไม่ควรซื้อ
    การใช้พลังชีวิตนี้สอดคล้องกับจุดมุ่งหมายในชีวิตเราไหม ไม่แน่ว่าการเที่ยวรอบโลกอาจไม่ได้สอดคล้องกับจุดมุ่งหมายในชีวิตก็ได้ การซื้อบ้านหลังใหญ่อาจจะไม่ใช่จุดมุ่งหมาย หรือรถยนต์สุดหรูก็อาจไม่ได้เป็นสาระกับชีวิตจริงๆ
    การใช้จ่ายจะเปลี่ยนไปไหม ถ้าไม่ต้องทำงานแล้ว ตรงนี้สำคัญมากว่าถ้าการใช้จ่ายของเราไม่เปลี่ยน เราจะรู้ได้ทันทีว่าจะสร้าง passive income (เงินที่ได้โดยไม่ต้องทำงาน) เท่าไหร่ เราจะสามารถหยุดทำงาน และใช้ชีวิตได้อิสระจากใจเราจริงๆ
  • ลงทุน ลงทุน และลงทุน การมีชีวิตที่ไม่ต้องเป็นพันธนาการกับการใช้เวลาทำงานแลกเงิน ทำให้เราสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเบาสบาย การลงทุนเพื่อให้เงินงอกเงยขึ้นจึงเป็นกุญแจสำคัญที่สุด เช่นตัวผมเองมีจุดมุ่งหมายในชีวิตที่จะอยู่แบบเงียบๆ ปฏิบัติธรรมเพื่อพ้นทุกข์ ปลูกผักกินเอง เดินทางท่องเที่ยวบ้าง ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร แต่ถ้าไม่มีเงินที่จะได้โดยไม่ต้องทำงาน ก็จะมีห่วง มีพะวง และอาจเกิดปัญหาในการใช้ชีวิตหลายอย่างได้ จึงเริ่มหันมาลงทุนเต็มที่ โดยเงินที่หามาได้ส่วนใหญ่ก็จะนำไปลงทุนทันที ยิ่งทำได้เร็ว อิสระในชีวิตก็จะมาเร็วตามไปด้วย (แต่ถ้าบางคนมีจุดมุ่งหมายที่ต้องใช้เงินเยอะ ก็จะต้องหาวิธีวางแผนหาเงินให้ได้เยอะตามไปด้วย)

เมื่อถึงจุดที่เงินที่ได้จากการลงทุน (เส้นสีเขียว) ตัดผ่านเส้นรายจ่าย (สีน้ำเงิน) ความเป็นอิสระในชีวิตจะบังเกิด

เงินไม่ได้เป็นเงื่อนไขโดยตรงกับความสุข แต่ก็เป็นสิ่งที่ต้องมีตามความจำเป็นของแต่ละคนอย่างเลี่ยงไม่ได้ การวางแผนสิ่งเหล่านี้จึงเป็นความจำเป็นยิ่งยวดที่ต้องรีบทำ

ทั้งนี้ผมเชื่ออย่างสุดใจว่า ความสุขเป็นสิ่งที่ไม่ต้องรอจนมีเงินเยอะถึงจะมีได้ ความสุขอยู่ที่นี่และเดี๋ยวนี้ มองทุกอย่างด้วยใจเป็นกลาง ทำงานที่ตัวเองถนัดและรู้สึกถึงคุณค่า คบหาคนที่เราสบายใจ วางจิตใจต่อเรื่องราวต่างๆ ของชีวิตให้เหมาะสม ท่ามกลางยุคที่สังคมมีผู้ป่วยซึมเศร้าสูงสุดในประวัติศาสตร์ ผมอยากให้ทุกคน หยุด และพิจารณา แล้วจะได้รู้ว่าชีวิตที่เกิดมานี้ อยู่เพื่ออะไร และมีค่าอย่างไร

ขอบคุณครับ

เหตุผลดีๆ ของการเป็นฟรีแลนซ์ “Freelance”

ปัจจุบันท่านอาจได้ยินคำว่าฟรีแลนซ์ “freelance” นี้ บ่อยๆ แต่แท้จริงแล้วมันคืออะไร? และฟรีแลนซ์ ต้องมีคุณสมบัติอย่างไร? ต่างกับคนทำงาน part-time อย่างไร? เป็นอาชีพของคนไม่มีงานประจำรึเปล่า? งานเสริมที่ประกาศกันให้เกลื่อนในอินเตอร์เน็ตและใบปลิวจัดเป็นงาน freelance รึเปล่า? มีคำถามมากมายเกิดขึ้นเมื่อพูดถึงคำว่าฟรีแลนซ์

เมื่อเรามองดูงานบางอย่างที่บริษัท, หน่วยงาน, องค์กร รวมถึงงานส่วนบุคคล เราจะพบว่ามีงานบางอย่างที่ไม่ใช่งานที่ทำเป็นกิจวัตรหรือต้องผูกพันตัวเองอยู่กับที่ แต่ก็เป็นงานที่ต้องอาศัยทักษะสูง ไม่ใช่งานที่ใครที่ไหนก็ทำได้เหมือนกับที่เราเห็นในใบปลิว โฆษณาเว็บไซต์ หรืออีเมล์ขยะในกล่องจดหมายอีเมล์

ก่อนอื่นเราต้องแยกก่อนว่าฟรีแลนซ์ ต่างกับ Part-Time อย่างไร ถ้าเรามองกันดีๆ แล้วจะพบว่ามีความต่างอยู่พอสมควร งาน Part-Time ส่วนใหญ่มักเป็นงานที่ไม่ใช้ทักษะที่สูง เป็นงานง่ายๆและรูปแบบจำเจ เช่น งานพิมพ์เอกสาร หรืองานกรอกข้อมูล เป็นต้น และมักมีการเซ็นสัญญาตามที่บริษัทหรือผู้จ้างจัดให้

ส่วนงานที่คุณพบเห็นในอินเตอร์เน็ต หรือในกล่องขยะในอีเมล์ของคุณ รวมถึงคอนเม้นท์ใน Social Media ในปัจจุบัน เช่น
“คุณ ก นิสิตปริญญาตรีเพิ่งจบใหม่ ทำงาน วันละ 2-3 ชั่วโมง เดือนแรกมีรายได้ 50,000”
“คุณ ข เริ่มต้นทำงานเป็น Part time ทางอินเตอร์เน็ท ใช้เวลา 2 ชม.ทำงานต่อวัน มีรายได้ 40,000 บ”
“ลงทุนต่ำ 2,610 บาท รับ 5 แสน/เดือน 7 วันรับแล้ว 8 พัน โดยไม่ได้ทำอะไร”

ผมเชื่อว่าท่านผู้อ่านมีวิจารณญาณพอที่จะรู้ว่า โฆษณาชวนเชื่อเหล่านี้อวดอ้าง “เกินความเป็นจริง” ถ้าทำได้อย่างนี้โดยไม่ต้องมีการกำหนดวุฒิการศึกษาหรือความสามารถพิเศษอื่นใด ผมคิดว่ามหาวิทยาลัยหรือหลักสูตรอบรมต่างๆ ก็คงแทบไม่มีคนไปเรียนแล้ว

แล้วการทำงานแบบฟรีแลนซ์ เป็นงานของคนไม่มีงานประจำหรือเปล่า ก็คงตอบได้ว่า “ไม่จำเป็น” คนที่ทำงานประจำจำนวนนึงที่มีทักษะสูงพอและมีความขยันที่จะหางานที่จะพัฒนาทักษะและใช้ความสามารถที่พวกเขามีอยู่ให้เกิดรายได้ บางส่วนจะหางานฟรีแลนซ์ทำควบคู่ไปด้วย จนบางคนรับงานฟรีแลนซ์ จนมีรายได้มากกว่าเงินเดือนจากงานประจำของพวกเขาเสียด้วยซ้ำ และหลายรายก็เปิดบริษัทเองเมื่อมี Cash Flow ที่แน่นอนและมากพอ (เพื่อประโยชน์ในทางกฏหมายภาษี)

คำจำกัดความของผู้ทำงานฟรีแลนซ์ หรือ Freelancer นั้นคือ บุคคลที่เลือกที่จะเป็นเจ้านายตัวเองและก้าวไปสู่ความเป็นมืออาชีพโดยไม่จำเป็นต้องผูกพันในระยะยาวกับนายจ้าง และมีรูปแบบการรับงานที่หลากหลาย บางคนต้องการให้ลูกค้าเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ ขณะที่บางคนอาจจะใช้การตกลงทางการพูดจา (แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นควรจะทำสัญญาอย่างเป็นกิจลักษณะเพื่อปกป้องไว้) ด้วยธรรมชาติของการทำงาน freelancer จะประเมินรายละเอียดของงานและระบุค่าใช้จ่ายกับลูกค้า ซึ่งการจ่ายค่าตอบแทนของงานฟรีแลนซ์ ก็มีรูปแบบที่หลากหลาย แทนที่จะรับค่าตอบแทนแบบคงที่ Freelancer อาจจะประเมินจากสิ่งที่ลูกค้าได้รับจากงาน จากนั้นจึงเสนอราคาเป็นค่าตัวราย ช.ม. รายวัน หรือตามราคาชิ้นงาน โดยผู้จ้างอาจจ่ายให้ฟรีแลนซ์ เป็นเปอร์เซ็นต์ในแต่ละขั้นตอนการดำเนินงาน (ปัจจุบันมี Website จำนวนไม่น้อยเกิดขึ้นเพื่อเป็นตัวกลางระหว่างผู้จ้างกับ Freelancer)

Freelancer บางคนอาจสร้างงานที่เป็นทรัพย์สินทางปัญญาจากความคิดของตัวเอง ซึ่งพวกเขาจะมีลิขสิทธิ์ในตัวงานและขายสิทธิ์การใช้งานให้ผู้จ้างในระยะเวลาตามสัญญาที่ตกลงกัน ในทางตรงกันข้ามกับ freelancer ที่สร้างงานจากความต้องการของลูกค้า และไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกิดขึ้นจากการจ้าง (เรื่องนี้ละเอียดอ่อน แนะนำให้ผู้ที่สนใจ เข้าอบรมหรือหาข้อมูลเพิ่มเติมทางกฏหมาย)

ข้อดีของการทำงานแบบฟรีแลนซ์ ที่เห็นได้ชัดคือ Freelancer มีโอกาสสร้างรายได้ที่ไม่จำกัด และอาจเกิดความสนุกและท้าทายกับการทำงานที่หลากหลายตามความถนัดได้มากกว่าการทำงานประจำ นอกจากนี้ยังมีอิสระในการเลือกเวลาทำงาน อีกทั้งประสบการณ์จากการทำงานนี้ยังนำไปสร้างแฟ้มประวัติงาน (Portfolio) ที่หลายหลายและสามารถสร้างเครือข่ายของลูกค้าที่ใช้บริการได้ด้วย ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับงานประจำแล้วจะพบว่าต่างมีข้อดีและข้อเสีย ข้อเสียก็คงหนีไม่พ้นเรื่องของความมั่นคงและสวัสดิการที่ได้จากงานประจำ แต่คุณแน่ใจหรือว่างานประจำของคุณ “มั่นคงเพียงพอ” ในภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ และงานประจำตอบสนองต่อความต้องการที่คุณอยากได้จากการทำงานของคุณได้ทั้งหมดจริงๆ

บทความนี้ถูก Revised มาจากบทความเก่า ที่ผมเขียนไว้ตั้งแต่ปี 2009 ที่ Xpert.in.th